The Paradox of 21st Century Education

                สถานการณ์ที่โชคร้ายเกี่ยวกับการดำเนินการปฏิบัติที่ดีที่สุดใน 21 เซนต์ศตวรรษทฤษฎีการศึกษาที่พวกเขาเป็นทฤษฎี เรายังคงเด็กเกินไปในศตวรรษที่ 21 จะเห็นผล แต่ละรุ่น, ผู้เชี่ยวชาญในการสอนนำเสนอทฤษฎีใหม่ซึ่งปรับปรุงหรือปรับปรุงระบบการศึกษาในประเทศสหรัฐอเมริกา ในทศวรรษ 1950 พวกเขาเรียกมันว่า "การปรับตัวการเคลื่อนไหว" และในปี 1980 ได้รับการประกาศเกียรติคุณ "การศึกษา Outcome-Based" และในวันนี้เราเรียกมันว่า "การศึกษาในศตวรรษที่ 21." การเคลื่อนไหวของแต่ละคนหลังจากที่อื่น "คุณค่าเรื่องทางวิชาการในขณะที่การเรียนการสอนที่เกี่ยวข้องบนมือและสนิทสนมระหว่างผลประโยชน์ที่แท้จริงและความต้องการของคนหนุ่มสาว." (Ravitch 2009) การศึกษาการเคลื่อนไหวในวันนี้มุ่งเน้นไปที่ความก้าวหน้า instating ทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณและสื่อการเรียนรู้จากโรงเรียนอนุบาลผ่านบัณฑิตวิทยาลัย

                ยุคของเราจะเต็มไปด้วยความขัดแย้ง 21 เซนต์ การเรียนรู้ในศตวรรษที่ต้องการคิดอย่างมีวิจารณญาณและความสามารถในการประเมินมาตรฐาน เด็กต้องเรียนรู้วิธีที่จะเป็นอิสระ ศตวรรษที่ 21 ครูต้องสอนเนื้อหาและทักษะ แต่น่าเสียดายที่ 21 เซนต์ ศตวรรษทักษะและเทคโนโลยีที่ทำให้เกิดปัญหามากที่สุดเท่าที่พวกเขาแก้ 

 

                หนึ่งในหัวข้อที่ไม่ได้ระบุในข้อคิดเห็นศตวรรษที่ 21 เป็นความจำเป็นของนักศึกษาให้มีความรู้เกี่ยวกับอดีตที่ผ่านมา แต่ยังมีความรู้ในปัจจุบัน ในการศึกษาที่ไม่ให้ล่าสุดดำเนินการโดยสมาคมภูมิศาสตร์แห่งชาติ (1988) นักเรียนวัยเรียนถูกถามที่จะหาประเทศของพวกเขาบนแผนที่และนักเรียนจากประเทศสหรัฐอเมริกาอยู่ในอันดับที่สามด้านล่าง (Hunter, 2004) วิธีที่เราสามารถสร้างความบันเทิงความคิดที่ว่าเรากำลังเตรียมนักเรียนของเราในการแข่งขันด้านวิชาการในระดับโลกเมื่อพวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะหาประเทศของตัวเองของพวกเขาในแผนที่มั้ย?

                 ความขัดแย้งของการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 คือการที่เราไม่สามารถสอนให้นักเรียนคิดวิเคราะห์โดยไม่ต้องสอนให้พวกเขาเนื้อหาที่พวกเขาต้องการที่จะคิดเกี่ยวกับ ไดแอน Ravitch ในบรรณาธิการหนั​​งสือพิมพ์บอสตันโกลบกล่าว "เราได้ละเลยที่จะสอนพวกเขาว่าไม่สามารถคิดวิเคราะห์ได้โดยไม่ต้องค่อนข้างมากของความรู้ที่จะคิดเกี่ยวกับ. คิดหนักเกี่ยวกับการเปรียบเทียบความแตกต่างและสังเคราะห์สิ่งที่ได้เรียนรู้. และดี การจัดการความรู้เป็นสิ่งที่จำเป็นก่อนที่จะสามารถเริ่มต้นที่จะสะท้อนให้เห็นถึงความหมายของมันและมองหาคำอธิบายทางเลือก. " (Ravitch 2009)

                  นวัตกรรมการศึกษาในการแกว่งเหมือนลูกตุ้ม องค์ความรู้เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการศึกษาที่ดี แต่ "เด็กของเราจำเป็นต้องมีทักษะระดับโลกและระดับโลก." (Toppo 2009) ที่ประสบความสำเร็จในศตวรรษที่ 21 ครูต้องสอนเนื้อหาและทักษะ เพื่อให้นักเรียนประสบความสำเร็จในตลาดงานของวันนี้พวกเขาจะต้องไม่เพียง แต่จะสามารถที่จะแก้ปัญหา แต่ยังจำเป็นต้องมีความรู้ในอดีตปัจจุบันและอนาคต "เคย์ตั้งข้อสังเกตว่าเกือบทั้งหมดของประเทศอุตสาหกรรมสหรัฐอเมริกาจะแข่งขันกับ" กำลังไล่ตามทั้งเนื้อหาและทักษะ. "(Toppo 2009)

                 แต่อย่างไรเราสอนนักเรียนคิดวิเคราะห์? ตาม Toppo "การวิจัยแสดงให้เห็นว่าครูจำนวนมากพบว่ามันยากที่จะสอนเด็กจริงที่จะคิดสร้างสรรค์หรือการทำงานร่วมกัน ในท้ายที่สุดพวกเขาไม่ค่อยได้รับดีกว่าที่ทักษะมากที่สนับสนุน P21. "(Toppo 2009)

                  Longfield โรงเรียนในสหราชอาณาจักรให้ความสำคัญกับ พันธมิตรการเรียนรู้ เป็นเรื่องราวความสำเร็จ ที่ 21 ^{เซนต์} ทักษะศตวรรษที่ได้รับการจดทะเบียนและได้จึงเพิ่มประสบการณ์การเรียนรู้ของนักเรียนและผู้ได้รับผลกระทบในทางบวกความสามารถของพวกเขา. เมื่อความล้มเหลวในโรงเรียนปรับเปลี่ยนโดยการ สนับสนุนให้เกิดการเจรจาระหว่างนักเรียนครูและการบริหารจัดการเกี่ยวกับการปรับปรุงโรงเรียนและนักเรียนในการเรียนรู้ซึ่ง "นำไปสู่การเรียนการสอนที่ตรงกับความต้องการของผู้เรียนมากขึ้นมากขึ้นเวลาและมีผลกระทบที่สามารถวัดได้สำหรับพฤติกรรมที่ดีขึ้น, การสู้รบที่เพิ่มขึ้นในการเรียนและการลดลงอย่างมีนัยสำคัญในการยกเว้น. "(การเรียนรู้พันธมิตร) โรงเรียนมีช่องว่างการเรียนรู้ออนไลน์ปีการศึกษาที่จะเริ่มขึ้นในเดือนมิถุนายนและโรงเรียนจะเปิดในช่วงปลายเพื่อให้นักเรียนสามารถพบได้อยู่ในการศึกษาหรือทำนอกหลักสูตร กิจกรรม มีความสำคัญกับการบริหารเวลาได้อย่างมีประสิทธิภาพและ

" มีความยืดหยุ่น inbuilt เพื่อให้ความหลากหลายของโอกาสในการเรียนการสอนและการเรียนรู้ไม่ว่าจะเป็นการเข้าชมภายนอกจับขึ้นช่วงกิจกรรมสำหรับนักเรียนที่มีพรสวรรค์และมีความสามารถในการทำงานขยายกิจกรรมการตกแต่งหรือการเรียนการสอนและการเรียนรู้สำหรับคุณสมบัติเพิ่มเติม. "(การเรียนรู้พันธมิตร)

                 คำถามที่หันหน้าไป 21 ^{เซนต์} การศึกษาศตวรรษคือ "อย่าให้เด็กเรียนรู้ที่จะคิดจากการอ่านวรรณกรรมที่ดีทำคณิตศาสตร์ที่ยากลำบากและการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ปรัชญาและวิทยาศาสตร์หรือพวกเขาสามารถรับมือกับเรื่องเหล่านั้นได้ด้วยตัวเองถ้าโรงเรียนก็สอนให้พวกเขาแก้ปัญหาการสื่อสาร ใช้เทคโนโลยีและความคิดสร้างสรรค์ " (Toppo 2009) เป้าหมายของการเรียนการสอนในศตวรรษที่ 21 เพื่อเตรียมความพร้อมนักเรียนที่มีทักษะที่จะช่วยให้พวกเขาในการแข่งขันในตลาดงานในปัจจุบันและโลก บทเรียนที่สำคัญที่สุดในการปลูกฝังให้นักเรียนที่จะเรียนรู้ตลอดชีวิต นักเรียนจำเป็นต้องมีทักษะและเนื้อหา พวกเขาจะต้องเป็นนักคิดอิสระยังทำงานได้ดีกับผู้อื่น พวกเขาจะต้องคิดวิเคราะห์ในขณะที่ถูกประเมิน standardly บทบาทของ 21 ^{เซนต์} นักเรียนศตวรรษที่ไม่ง่ายเพราะพวกเขาพบความต้องการทางวิชาการจำนวนมาก แต่ด้วยความสมดุลที่ละเอียดอ่อนของเนื้อหาจากทั้งในอดีตและปัจจุบันควบคู่ไปกับประสบการณ์ที่ปลูกฝังทักษะเช่นการแก้ปัญหาและรู้เท่าทันสื่อที่พวกเขาสามารถจะเตรียมไว้สำหรับ 21 ^{เซนต์} ตลาดศตวรรษที่

เครดิตhttp://mswaughsclass.blogspot.com/2011/06/paradox-of-21st-century-education.html

วิถีสร้างการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21

สถานการณ์โลกมีความแตกต่างสู่ศตวรรษที่ 21 ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ดังนั้นเพื่อก้าวทันปัจจุบัน  ระบบการศึกษา ต้องมีการพัฒนาเพื่อให้สอดคล้องกับภาวะความเป็นจริง

                 ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช ประธานกรรมการมูลนิธิสถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม ได้กล่าวว่า “ เด็กยุคใหม่ ความรู้เยอะกว่าเด็กยุคเก่า เพราะฉะนั้นการเรียนในห้องเรียนยากมากที่เด็กจะสนใจ เพราะเด็กจะสนใจเรื่องอื่นที่น่าสนใจกว่า เด็กจะเลือกเองทั้งหมดยังไม่ได้ เด็กยังคิดกว่างขวางยังไม่ได้ การศึกษาต้องเข้าไปช่วย”

                นพ.ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์ เลขาธิการมูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์ กล่าวว่า “เด็กในศตวรรษนี้เป็นเด็กยุค IT  ยุคสารสนเทศ จำนวนความรู้มหาศาลเพิ่มมากขึ้นทุกวัน เราไม่ต้องการเด็กท่องเก่ง เด็กเกรียนเก่ง เพียงอย่างเดียว เราอยากได้นักเรียน บัณฑิต ที่ใฝ่รู้ อยากเรียนรู้ของใหม่เรื่อยๆ และรู้วิธีที่จะเรียนรู้ด้วยการมีทักษะการเรียนรู้ (Learning Skills) พร้อมกันนั้นก็อยากให้เด็กมีทักษะการใช้ชีวิตที่ดีด้วย (Life Skills)

ในศตวรรษที่ 21  เด็กควรจะได้รับการสอน ความรู้ในสาระวิชาหลัก คือ ภาษาแม่และภาษาสำคัญของโลก ศิลปะ คณิตศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ รัฐและความเป็นพลเมืองที่ดี

เด็กควรรู้แนวคิดสำคัญในศตวรรษที่ 21 ของสาระวิชาหลักซึ่งประกอบไปด้วย

        -  ความรู้เกี่ยวกับโลก

        -  ความรู้ด้านการเงิน เศรษฐศาสตร์ ธุรกิจ และการเป็นผู้ประกอบการ

        -  ความรู้ด้านการเป็นพลเมืองที่ดี

        -  ความรู้ด้านสุขภาพ

        -  ความรู้ด้านสิ่งแวดล้อม

นอกจากนี้เด็กควรได้รับการฝึกทักษะ   3  3 เรื่อง คือ

      1.  ทักษะชีวิตและการทำงาน ประกอบด้วย ความยืดหยุ่นและการปรับตัว การริเริ่มสร้างสรรค์ และเป็นตัวของตัวเอง ทักษะด้านสังคมและทักษะข้ามวัฒนธรรม การเป็นผู้สร้างหรือผลิต และความรับผิดชอบ เชื่อถือได้ ภาวะผู้นำและความรับผิดชอบ

       2.  ทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรม คือ ความคิดริเริ่มสร้างสรรค์และนวัตกรรม การคิดอย่างมีวิจารณญาณและการแก้ปัญหา การสื่อสารและความร่วมมือ

       3.  ทักษะด้านสารสนเทศ สื่อ เทคโนโลยี คือ การใช้และประเมินผลสารสนเทศได้อย่างเท่ากัน วิเคราะห์และเลือกใช้สื่อได้อย่างเหมาะสม ใช้เทคโนโลยีใหม่อย่างมีประสิทธิภาพ

โครงสร้างพื้นฐานเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ประกอบด้วย 4 ด้าน

        ด้านที่ 1  ด้านมาตรฐานและการประเมินในยุคศตวรรษที่ 21 

        ด้านที่ 2  ด้านหลักสูตรและการเรียนการสอนสำหรับศตวรรษที่ 21

        ด้านที่ 3  ด้านการพัฒนาครูศตวรรษที่ 21 

        ด้านที่ 4  ด้านสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมต่อการเรียนรู้

“การเรียนการสอนแบบมอบความรู้กันตรงๆใช้ไม่ได้ผลกับยุคปัจจุบัน จากผลการวิจัย ครูไม่ควรสอนเยอะ เพราะความรู้ปัจจุบันมีอยู่เยอะ ให้ส่วนที่สำคัญแก่เด็ก เพราะเด็กมีความรู้ความสามารถไปต่อให้งอกเงยได้เอง ส่วนที่ไม่ได้สอน เด็กจะเรียนรู้ได้เอง (Teach less, Learn more)” ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช กล่าว

อย่างไรก็ตามการจะจัดการเรียนการสอนให้ก้าวไปสู่ศตวรรษที่ 21  อย่างได้ผล ควรคำนึงถึงความแตกต่างระหว่างบุคคล ความแตกต่างของบริบท สภาพแวดล้อม ปัจจัยความเป็นไปได้ แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย เพราะคิดว่าขาดปัจจัยในการก้าวสู่ศตวรรษที่ 21

อ้างอิง

ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช ประธานกรรมการมูลนิธิสถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม  สำนักงาน   

   ส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และคุณภาพเยาวชน  

นพ.ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์ เลขาธิการมูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์

credits https://636046.blogspot.com/b/post-preview?token=0n8LK0kBAAA.JSyNerVyDpDdg_wnTZHODA.Q5OcbMTuNGH6sly2QwRhRA&postId=2031102717783747521&type=POST

ทักษะชีวิตและงานอาชีพ สำหรับการเรียนรู้แห่งศตวรรษที่ 21

ทักษะชีวิตและงานอาชีพ (Life and Career Skills) ประกอบด้วยองค์ประกอบสำคัญในด้านต่างๆ ดังต่อไปนี้

     1) ความยืดหยุ่นและการปรับตัว (Flexibility and Adaptability) ได้แก่

             1.1) การปรับตัวเพื่อรับการเปลี่ยนแปลง (Adapt to Change) โดย (1) ปรับตัวตามบทบาทหน้าที่ ความรับผิดชอบและบริบทตามช่วงเวลาที่กำหนด และ (2) ปรับตัวเพื่อการเปลี่ยนแปลงบรรยากาศของการทำงานในองค์กรที่ดีขึ้น

             1.2) เกิดความยืดหยุ่นในการทำงาน (Be Flexible) โดย (1) สามารถหลอมรวมผลสะท้อนของงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ (2) เป็นผู้นำที่สร้างสรรค์ให้เกิดผลเชิงบวกกับการทำงาน และ (3) มีความรู้ความเข้าใจในการสร้างความสมดุลและความเสมอภาคอย่างรอบด้าน เพื่อก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในเชิงสร้างสรรค์ของการทำงาน

      2) เป็นผู้มีความคิดริเริ่มและเป็นผู้นำ (Initiative and Self-Direction) ได้แก่

              2.1) การจัดการด้านเป้าหมายและเวลา (Manage Goals and Time) โดย (1) กำหนดเป้าหมายได้ชัดเจนบนฐานความสำเร็จตามเกณฑ์ที่กำหนด (2) สร้างความสมดุลในเป้าหมายที่กำหนด (ทั้งในระยะสั้นและระยะยาว) และ (3) ใช้เวลาและการจัดการให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุดในการทำงาน

             2.2) การสร้างงานอิสระ (Work Independently) โดยกำกับติดตาม จำแนกวิเคราะห์ จัดเรียงลำดับความสำคัญ และกำหนดภารกิจงานอย่างมีอิสระปราศจากการควบคุมจากภายนอก

             2.3) เป็นผู้นำที่มีประสิทธิภาพในตนเอง (Be Self-Directed Learners) โดย (1) มุ่งมั่นสู่ความเชี่ยวชาญทั้งทางด้านทักษะ ความรู้และขยายผลสู่ความเป็นเลิศ (2) เป็นผู้นำเชิงทักษะขั้นสูง มุ่งสู่ความเป็นมืออาชีพ (3) เป็นผู้นำในการเรียนรู้ตลอดชีวิต (Lifelong Learning) และ (4) สามารถสะท้อนผลและเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากอดีตมุ่งสู่เส้นทางแห่งความก้าวหน้าในอนาคต

       3) ทักษะทางสังคมและการเรียนรู้ข้ามวัฒนธรรม (Social and Cross-Cultural Skills) ประกอบด้วย

             3.1) ประสิทธิผลเชิงปฏิสัมพันธ์ร่วมกับผู้อื่น (Interact Effectively with Others) โดย (1) รอบรู้ในการสร้างประสิทธิภาพ จังหวะเวลาที่เหมาะสมในการฟัง-การพูดในโอกาสต่างๆ และ (2) สร้างศักยภาพต่อการควบคุมให้เกิดการยอมรับในความเป็นผู้นำทางวิชาชีพ

             3.2) การสร้างทีมงานที่มีคุณภาพ (Work Effectively in Diverse Teams) โดย (1) ยอมรับในข้อแตกต่างทางวัฒนธรรมและภารกิจงานของทีมงานที่แตกต่างกันหลากหลายลักษณะ (2) เปิดโลกทัศน์และปลุกจิตสานึกเพื่อมองเห็นการยอมรับในข้อแตกต่าง สามารถมองเห็นคุณค่าในความแตกต่างเหล่านั้น (3) พึงระลึกเสมอว่าข้อแตกต่างเชิงสังคมและวัฒนธรรมนั้น สามารถนามาสร้างสรรค์เป็นแนวคิดใหม่ๆให้เกิดขึ้นได้ โดยการคิดค้นนวัตกรรมเพื่อการสร้างงานอย่างมีคุณภาพ

        4) การเพิ่มผลผลิตและการรู้รับผิด (Productivity and Accountability) ประกอบด้วย

             4.1) การจัดการโครงการ (Manage Projects) โดย (1) กำหนดเป้าหมายให้ชัดเจนเพื่อมุ่งสู่ความสำเร็จของงาน และ (2) วางแผน จัดเรียงลำดับความสำคัญของงานและบริหารจัดการให้เกิดผลลัพธ์ที่มุ่งหวัง 

             4.2) ผลผลิตที่เกิดขึ้น (Produce Results) โดยสร้างผลผลิตที่มีคุณภาพสูง โดยมีจุดเน้นในด้านต่างๆได้แก่ (1) การทำงานทางวิชาชีพที่สุจริต (2) สามารถบริหารเวลาและบริหารโครงการได้อย่างมีประสิทธิภาพ (3) เน้นภารกิจงานในเชิงสหกิจ (Multi-tasks) (4) การมีส่วนร่วมอย่างแข็งขัน (5) นำเสนอผลงานได้อย่างมืออาชีพ และ (6) ยอมรับผลผลิตที่เกิดขึ้นด้วยความชื่นชม

       5) ภาวะผู้นำและความรับผิดชอบ (Leadership and Responsibility) หมายถึง ความเป็นตัวแบบและเป็นผู้นำคนอื่น (Guide and Lead Others) โดย (1) ใช้ทักษะการแก้ไขปัญหาระหว่างบุคคลได้ เพื่อนำพาองค์การก้าวบรรลุจุดมุ่งหมาย (2) เป็นตัวกลางหรือผู้ประสานงานที่มีประสิทธิภาพ สามารถชี้นำและนำพาองค์การก้าวสู่ผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ (3) ยอมรับความสามารถของคณะทางานหรือผู้ร่วมงานที่มีความแตกต่างกัน และ (4) เป็นแบบอย่างในพฤติกรรมที่พึงประสงค์ ผู้อื่นยอมรับ 

creditshttp://teacherweekly.wordpress.com/2013/09/25/life-and-career-skills/

แนวคิดในการใช้เทคโนโลยีอย่างครบวงจรในการส่งเสริมการศึกษาในศตวรรษที่ 21

1) การใช้เทคโนโลยีอย่างครบวงจรในการพัฒนาสมรรถนะสำหรับทักษะในศตวรรษที่ 21 

 2) การใช้เทคโนโลยีอย่างครบวงจรในการสนับสนุนการเรียนการสอนและการเรียนรู้แนวใหม่ และ

 3) การใช้เทคโนโลยีอย่างครบวงจรในการสนับสนุนระบบการศึกษาที่เข้มแข็ง

1. การใช้เทคโนโลยีอย่างครบวงจรในการพัฒนาสมรรถนะสำหรับทักษะในศตวรรษที่ 21

ความรู้สำหรับเนื้อหาหลักเป็นสิ่งที่มีความสำคัญ แต่ไม่มีความยั่งยืนสำหรับโลกในภาวะที่มีการแข่งขัน แม้ว่านักเรียนจะมีความรู้เกี่ยวกับสาระหลักในแต่ละรายวิชา แต่นักเรียนยังไม่ได้รับการเตรียมพร้อมสำหรับการเข้าสู่องค์กรหรือตลาดงาน ซึ่งขึ้นอยู่กับการใช้คงามรู้ของนักเรียนในการสื่อสาร ทำงานร่วมกับผู้อื่น วิเคราะห์ สร้างสรรค์ ริเริ่ม และแก้ปัญหา ซึ่งทั้งหมดนี้ควรใช้เทคโนโลยีออย่างครบวงจรในการพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21

2. การใช้เทคโนโลยีอย่างครบวงจรในการสนับสนุนการเรียนการสอนและการเรียนรู้แนวใหม่

เพื่อให้ทันต่อโลกที่มีการเปลี่ยนแปลง โรงเรียนต้องเอาจริงเอาจังและมีบทบาท รวมทั้งการส่งเสริมโอกาสในการเรียนรู้ของนักเรียนและโอกาสในการประยุกต์ใช้ความรู้และทักษะในลักษณะที่มีความหมาย (meaningful)  ดังนั้น ต้องใช้เทคโนโลยีอย่างครบวงจรในการสนับสนุนการเรียนรู้และการเรียนการสอนแนวใหม่อย่างเป็นรูปธรรม แนวทางการเรียนการสอนแบบใช้การวิจัยเป็นฐาน

3. การใช้เทคโนโลยีอย่างครบวงจรในการสนับสนุนระบบการศึกษาที่เข้มแข็ง

เพื่อให้โรงเรียนและชั้นเรียนมีประสิทธิภาพ ครูและผู้บริหารจะต้องได้รับการฝึกอบรมเกี่ยวกับการใช้เครื่องและการพัฒนาความสามารถเกี่ยวกับทักษะในศตวรรษที่ 21 ดังนั้น จำเป็นต้องใช้เทคโนโลยีอย่างกว้างขวางสำหรับการปรับมาตรฐานและการประเมิน หลักสูตรและการเรียนการสอน การพัฒนาความเป็นมืออาชีพ สิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้ และการบริหารจัดการ

credits http://teacherweekly.wordpress.com/2014/02/10/use-technology-comprehensively-to-develop-21st-century-skills/

แนวโน้มเทคโนโลยีการศึกษาในอนาคต

การศึกษาในปัจจุบันได้มีการนำเทคโนโลยีสารสนเทศมาเพื่อพัฒนาปฏิรูปการจัดการศึกษาให้เท่าเทียมกับสากลดังนั้นจึงได้มีการนำสารสนเทศเข้าสู่กระบวนการทางกฎหมายการศึกษาคือ พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542  พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 เป็นกฎหมายว่าด้วยการศึกษาของชาติฉบับแรกของประเทศ ซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 20 สิงหาคม 2542 เป็นต้นมา มีสาระสำคัญที่ใช้เป็นหลักในการปฏิรูปการศึกษาของชาติทั้งในส่วนที่เป็นความมุ่งหมาย หลักการของการจัดการศึกษา สิทธิและหน้าที่ทางการศึกษา ระบบการศึกษา แนวทางจัดการศึกษาการบริหารและจัดการศึกษา มาตรฐานและการประกันคุณภาพการศึกษา ครู คณาจารย์และบุคลากรทางการศึกษาทรัพยากรและการลงทุนเพื่อการศึกษา และเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา (กระทรวงศึกษาธิการ.2542)

สำหรับการกำหนดรูปแบบของการจัดการศึกษาตามพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542ได้แบ่งออกเป็น 3 รูปแบบ คือ

1.  สภาพการเรียนการสอนในระบบ (Fonmal Education) หมายถึง การที่เทคโนโลยีการศึกษามีส่วนสนับสนุนการเรียนการสอนในระบบ ในชั้นเรียนที่มีหลักสูตรเฉพาะ มีกรอบการเรียนที่ชัดเจนนักเรียน นักศึกษาต้องเข้าเรียนตามเวลาที่กำหนดอย่างสม่ำเสมอ โดยครูจะนำเทคโนโลยีการศึกษาที่เหมาะสมเข้ามาช่วยสนับสนุนการเรียนการสอนในชั้นเรียน ทำให้การเรียนการสอนในระบบเกิดประสิทธิภาพมากขึ้น

2.  สภาพการเรียนการสอนนอกระบบ (Informal Education) หมายถึง การที่เทคโนโลยีการศึกษามีส่วนช่วยสนับสนุนการเรียนการสอนนอกระบบ คือการเรียนการสอนที่มีหลักสูตรเฉพาะกลุ่มหรือหลักสูตรที่มีกรอบการเรียนค่อนข้างกว้างขวาง โดยไม่กำหนดระยะเวลาที่แน่นอน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความสามารถและโอกาสของผู้เรียนที่จะอำนวย การเรียนการสอนประเภทนี้ ผู้สร้างหลักสูตรจำเป็นต้องคัดเลือกเทคโนโลยีการศึกษาที่เหมาะสมมาช่วยสนับสนุนการจัดการเรียนการสอนอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นสื่ออุปกรณ์ ซึ่งได้แก่ดาวเทียม โทรทัศน์เพื่อการศึกษา วิทยุเพื่อการศึกษา สื่อวัสดุ ได้แก่ สื่อสิ่งพิมพ์หรือแม้กระทั่งกิจกรรมต่างๆ ที่ครู หรือผู้เกี่ยวข้องกับการศึกษานอกระบบ จะกำหนดขึ้น

3.  สภาพการเรียนการสอนตามอัธยาศัย (Nonformal Education) หมายถึง การที่เทคโนโลยีการศึกษามีส่วนช่วยสนับสนุนการเรียนการสอนตามอัธยาศัย เป็นการจัดการศึกษาสำหรับบุคคลกลุ่ม ต่างๆ ที่มีความจำกัดบางอย่าง แต่บางครั้งมีความต้องการได้รับความรู้ เป็นหน้าที่ของผู้ที่เกี่ยวข้องต้องพยายามจัดโอกาสให้กับบุคคลเหล่านี้ โดยใช้เทคโนโลยีการศึกษาเข้ามาช่วยสนับสนุนให้การจัดการศึกษาตามอัธยาศัยมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

จากรูปแบบของการจัดการศึกษาทั้ง 3 รูปแบบดังกล่าวได้สะท้อนความตื่นตัวที่จะปฏิรูปการศึกษาโดยยึดหลักการศึกษาตลอดชีวิตที่เน้นให้ผู้เรียนทุกคนมีความสามารถในการเรียนรู้และพัฒนาตนเองได้วางเป้าหมายในการสร้างให้คนไทยเป็นคนเก่ง คนดี มีความสุข เป็นเป็นทรัพยากรบุคคลที่สามารถพัฒนาประเทศให้เจริญก้าวหน้าได้อย่างยั่งยืน (รุ่ง แก้วแดง.2543) ซึ่งส่งผลดีต่อการจัดการศึกษาโดยภาพรวมพอได้ดังนี้

1. การนำเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้ในการจัดกิจกรรมและพัฒนาการเรียนการสอนโดยยึดผู้เรียนเป็นสำคัญนั้นจะทำให้ผู้เรียนเกิดความรู้และความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ โดยฝึกการคิดวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล เพื่อนำความรู้และองค์ความรู้ที่เกิดขึ้นไปใช้ในการพัฒนาตนเองและสังคมได้

2. การจัดระบบเครือข่ายการเรียนรู้ที่ให้มีแหล่งความรู้ที่หลากหลาย สำหรับการค้นคว้าหาความรู้ทุก ๆ ด้านที่ผู้เรียนต้องการและเหมาะสมกับผู้เรียน จะทำให้ผู้เรียนสามารถเรียนรู้พัฒนาตนเอง สังคมและสิ่งแวดล้อมได้อย่างกว้างขวาง

3. การปรับกระบวนการเรียนการสอน โดยเน้นให้ครูเป็นเพียงผู้อำนวยความสะดวกและชี้แนะให้ผู้เรียนทำการศึกษาค้นคว้าคิด ตัดสินใจด้วยตนเอง โดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและระบบเครือข่ายการเรียนรู้เป็นเครื่องมือ ขณะเดียวกันครูต้องเป็นต้นแบบด้านคุณธรรม จริยธรรมและจะต้องปลูกฝังทั้งในชั่วโมงเรียนและกิจกรรมการฝึกปฏิบัติ

4.ส่งเสริมการเรียนรู้ตามอัธยาศัยโดยการประสานกับชุมชนและท้องถิ่นในการพัฒนาการเรียนการสอนตามอัธยาศัยเน้นการค้นคว้าและทักษะการสืบค้นสารสนเทศ ให้ผู้เรียนใช้ระบบคอมพิวเตอร์ในการสื่อสารข้อมูลทางไกลผ่านระบบเครือข่ายได้ รวมทั้งประเมินผลจากการนำมาใช้มากกว่าการจดจำเนื้อหา

นอกจากนั้นจากพระราชบัญญัติการศึกษา ปี พ.ศ. 2542 ที่กล่าวมาข้างต้น จะเห็นได้ว่า กฎหมายให้ความสำคัญแก่การจัดการศึกษานอกระบบ และการศึกษาตามอัธยาศัยมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งจะเน้นการศึกษารายบุคคล มวลชน และผู้ด้อยโอกาสทั้งหลาย พระราชบัญญัติการศึกษาจะเป็นผู้ชี้อนาคตในการจัดการศึกษา ซึ่งแน่นอนการนำเทคโนโลยีการศึกษาย่อมเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องอย่างเลี่ยงไม่ได้ น่าจะกล่าวได้ว่าเทคโนโลยีการศึกษาในอนาคตจะผูกติดกับพระราชบัญญัติการคึกษา และนับวันจะมีบทบาทยิ่งขึ้น ดังจะพบว่าพระราชบัญญัติการศึกษาให้ความสำคัญแก่เทคโนโลยีการศึกษา โดยกำหนดไว้ในหมวดที่ 9ว่าด้วยเทคโนโลยีเพื่อการศึกษาระบุไว้ 7 มาตรา ดังนี้ 

มาตรา 63 รัฐต้องจัดสรรคลื่นความถี่ สื่อตัวนำและโครงสร้างพื้นฐานอื่นที่จำเป็นต่อการส่งวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ วิทยุโทรคมนาคม และการสื่อสารในรูปอื่น เพื่อใช้ประโยชน์สำหรับการศึกษาในระบบ การศึกษานอกระบบ การศึกษาตามอัธยาศัย การทะนุบำรุงศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรมตามความจำเป็น

มาตรา 64 รัฐต้องส่งเสริมและสนับสนุนให้มีการผลิต และพัฒนาแบบเรียน ตำรา หนังสือทางวิชาการ สื่อสิ่งพิมพ์อื่น วัสดุอุปกรณ์ และเทคโนโลยีเพื่อการศึกษาอื่น โดยเร่งรัด พัฒนาขีดความสามารถในการผลิต จัดให้มีเงินสนับสนุนการผลิตและมีการให้แรงจูงใจแก่ผู้ผลิต และพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา ทั้งนี้ โดยเปิดให้มีการแข่งขันโดยเสรีอย่างเป็นธรรม

มาตรา 65 ให้มีการพัฒนาบุคลากรทั้งด้านผู้ผลิต และผู้ใช้เทคโนโลยีเพื่อการศึกษา เพื่อให้มีความรู้ ความสามารถ และทักษะในการผลิต รวมทั้งการใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสม มีคุณภาพ และประสิทธิภาพ

มาตรา 67 รัฐต้องส่งเสริมให้มีการวิจัยและพัฒนา การผลิตและการพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา รวมทั้งการติดตาม ตรวจสอบ และประเมินผลการใช้เทคโนโลยีเพื่อการศึกษา เพื่อให้เกิดการใช้ที่คุ้มค่าและเหมาะสมกับกระบวนการเรียนรู้ของคนไทย

มาตรา 68 ให้มีการระดมทุน เพื่อจัดตั้งกองทุนพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อการศึกษาจากเงินอุดหนุนของรัฐ ค่าสัมปทาน และผลกำไร ที่ได้จากการดำเนินกิจการสื่อสารมวลชน เทคโนโลยีสารสนเทศ และโทรคมนาคมจากทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน และองค์กร ประชาคม รวมทั้งให้มีการลดอัตราค่าบริการเป็นพิเศษในการใช้เทคโนโลยีดังกล่าวเพื่อพัฒนาคนและสังคม หลักเกณฑ์และวิธีการจัดสรรเงินกองทุนเพื่อการผลิต การวิจัยและการพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อการศึกษาให้เป็นไปตามกำหนดในกฎกระทรวง

มาตรา 69 รัฐต้องจัดให้มีหน่วยงานกลางทำหน้าที่พิจารณาเสนอนโยบาย แผน ส่งเสริม และประสานการวิจัย การพัฒนา และการใช้ รวมทั้งการประเมินคุณภาพ และประสิทธิภาพของการผลิต และการใช้เทคโนโลยีเพื่อการศึกษา

เทคโนโลยีอย่างหนึ่งที่เข้ามามีบทบาทอย่างกว้างขวางต่อการเรียนการสอนในปัจจุบันและจะมีบทบาทต่อการเรียนการสอนมากยิ่งขึ้นในอนาคตก็คือ การนำระบบการสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์มาใช้ในการเรียนการสอน เมื่อไม่นานมานี้ครูได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ถ่ายทอดความรู้แต่เพียงผู้เดียวในห้องเรียน แต่ปัจจุบันเรามีการสอนโดยใช้โทรทัศน์ หรือวิทยุกระจายเสียง ระบบไมโครเวฟ

 จากที่กล่าวมาทั้งหมดนั้นจะเห็นได้ว่า การปฏิรูปการศึกษาเป็นยุทธศาสตร์สำคัญที่จะพัฒนาระบบการศึกษาไทยให้ก้าวทันกับความเปลี่ยนแปลงต่างๆ ได้ โดยดำเนินงานตามที่กำหนดเป็นกฎหมายการศึกษาของชาติ ทั้งนี้ “เทคโนโลยีเพื่อการศึกษา” จะเป็นศาสตร์สำคัญแขนงหนึ่งของการปฏิรูปที่จะช่วยปรับปรุง พัฒนา และยกระดับมาตรฐานการศึกษาของชาติให้บังเกิดคุณภาพและประสิทธิภาพได้ การปฏิรูปการศึกษาโดยอาศัยเทคโนโลยีเป็นฐานสำคัญของการปรับเปลี่ยนต้องส่งผลโดยตรงไปสู่ผู้เรียนเป็นสำคัญ ในการจัดการศึกษาต้องตระหนักและช่วยกันขับเคลื่อนกระบวนการปฏิรูปการศึกษา โดยใช้เทคโนโลยีเป็นฐานให้ก้าวสู่เป้าหมายโดยรวมได้ในอนาคต โดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ

credits https://www.gotoknow.org/posts/286196

เทคโนโลยีทางการศึกษา

ความหมายของเทคโนโลยี

             "เทคโนโลยี"หมายถึง การนำความรู้ทางวิทยาศาสตร์ การนำแนวคิด หลักการ เทคนิค วิธีการ กระบวนการ ตลอดจนผลิตผลทางวิทยาศาสตร์มาประยุกต์ใช้ในระบบงานต่างๆ เพื่อปรับปรุงระบบงานนั้นๆ ให้ดีขึ้น และมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

การนำเทคโนโลยีมาใช้เพื่อก่อให้เกิดประโยชน์และเอื้ออำนวยในด้านต่างๆ ดังนี้

                1. ด้านประสิทธิภาพ (Efficiency)

                2. ด้านประสิทธิผล (Effectiveness)

                3. ประหยัด (Economy)

                4. ปลอดภัย (Safety)

ความหมายของเทคโนโลยีการศึกษา

              "เทคโนโลยีการศึกษา" หมายถึง การนำหลักการทางวิทยาศาสตร์มาประยุกต์ใช้เพื่อการออกแบบและส่งเสริมระบบการเรียนการสอน เป็นศาสตร์ที่ว่าด้วยวิธีการทางการศึกษา การพัฒนา และการประยุกต์วัสดุ เครื่องมือ วิธีการ เพื่อนำมาใช้ในสถานการณ์การเรียนการสอนได้อย่างเหมาะสม ทั้งนี้เพื่อประสิทธิภาพการเรียนรู้ของคนให้ดียิ่งขึ้น

               นอกจากนี้เทคโนโลยีทางการศึกษา เป็นการขยายแนวคิดเกี่ยวกับโสตทัศนศึกษา ให้กว้างขวางยิ่งขึ้น ทั้งนี้ เนื่องจากโสตทัศนศึกษาหมายถึง การศึกษาเกี่ยวกับการใช้ตาดูหูฟัง ดังนั้นอุปกรณ์ในสมัยก่อนมักเน้นการใช้ประสาทสัมผัส ด้านการฟังและการดูเป็นหลัก จึงใช้คำว่าโสตทัศนอุปกรณ์

ความสำคัญของเทคโนโลยีการศึกษา

               การนำเอาเทคโนโลยีการศึกษามาใช้นั้น ส่วนใหญ่นำมาใช้ในการแก้ปัญหา ในด้านการศึกษาก็เช่นเดียวกัน เพราะปัญหาทางด้านการศึกษามากมาย เช่น

                 - ปัญหาผู้สอน

                 - ปัญหาผู้เรียน

                 - ปัญหาด้านเนื้อหา

                 - ปัญหาด้านเวลา

                 - ปัญหาเรื่องระยะทาง

                   นอกจากนั้นการนำเทคโนโลยีการศึกษามาใช้ในการเรียนการสอนก็เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพทางการเรียนการสอนและเพิ่มประสิทธิผลทางการศึกษาอีกด้วย

คณะกรรมการด้านเทคโนโลยีการศึกษาได้สรุปความสำคัญของเทคโนโลยีการศึกษาดังนี้

1. เทคโนโลยีการศึกษาทำให้การเรียนการสอน มีความหมายมากขึ้น ทำให้ผู้เรียนสามารถเรียนได้กว้างขวาง เรียนได้เร็วขึ้น ทำให้ผู้สอนมีเวลาให้ผู้เรียนมากขึ้น

2.  เทคโนโลยีการศึกษาสามารถตอบสนองความแตกต่างของผู้เรียน ผู้เรียนสามารถเรียนได้ตามความสามารถของผู้เรียน การเรียนการสอนจะเป็นการตอบสนองความสนใจและความต้องการของแต่ละบุคคลได้ดี

3.  เทคโนโลยีการศึกษาทำให้การจัดการศึกษา ตั้งบนรากฐานของวิธีการทางวิทยาศาสตร์ ทำให้การจัดการศึกษาเป็นระบบและเป็นขั้นตอน

4.  เทคโนโลยีการศึกษาช่วยให้การศึกษามีพลังมากขึ้น การนำเทคโนโลยีด้านสื่อเป็นเครื่องมืออย่างหนึ่งที่จะทำให้การศึกษามีพลัง

5.  เทคโนโลยีการศึกษาทำให้ผู้เรียนสามารถเรียนรู้ได้อย่างกว้างขวาง และได้พบกับสภาพความจริงในชีวิตมากที่สุด

6.  เทคโนโลยีการศึกษาทำให้เปิดโอกาสทางการศึกษาทั้งๆ การศึกษาในระบบ การศึกษานอกระบบ และการศึกษาตามอัธยาศัย

 บทบาทของเทคโนโลยีการศึกษา

                 บทบาทของเทคโนโลยีการศึกษาในการเรียนการสอนจึงมีอยู่ 4 บทบาท ดังนี้

                    1. บทบาทด้านการจัดการ

                    2. บทบาทด้านการพัฒนา

                    3. บทบาทด้านทรัพยากร

                    4. บทบาทด้านผู้เรียน

ประโยชน์ของเทคโนโลยีการศึกษา

                 เมื่อกล่าวถึงประโยชน์ของเทคโนโลยีการศึกษา สามารถแบ่งออกได้เป็นด้านๆดังนี้
  1 ) ประโยชน์สำหรับผู้เรียน ผู้เรียนจะได้รับประโยชน์ดังนี้

         -    ทำให้ผู้เรียนมีโอกาสใช้ความสามารถของตนเองในการเรียนรู้อย่างเต็มที่

         -    ผู้เรียนมีโอกาสตัดสินใจในการเลือกเรียนตามช่องทางที่เหมาะกับความสามารถของตนเอง

         -    ทำให้กระบวนการเรียนรู้ง่ายขึ้น

         -     ผู้เรียนมีอิสระในการเลือก

         -     ผู้เรียนสามารถเรียนรู้ในทุกเวลา ทุกสถานที่

         -    ทำให้การเรียนมีประสิทธิภาพมากขึ้น

         -     ลดเวลาในการเรียนรู้และผู้เรียนสามารถเรียนรู้ได้มากกว่าเดิมในเวลาเท่ากัน

         -    ทำให้ผู้เรียนสามารถเรียนรู้ได้ทั้งในแนวกว้างและแนวลึก

         -    ช่วยให้ผู้เรียนรู้จักเสาะหาแหล่งการเรียนรู้

         -     ฝึกให้ผู้เรียน คิดเป็นและสามารถแก้ปัญหาด้วยตนเองได้

    2 ) ประโยชน์สำหรับผู้สอน ผู้สอนจะได้ประโยชน์ดังนี้

         -    ทำให้ประสิทธิภาพของการสอนสูงขึ้น

         -    ผู้สอนสามารถจัดกิจกรรมได้หลากหลาย

         -    ทำให้ผู้สอนมีเวลามากขึ้น จึงใช้เวลาที่เหลือในการเตรียมการสอนได้เต็มที่

         -    ทำให้กระบวนการสอนง่ายขึ้น

         -    ลดเวลาในการสอนน้อยลง

         -     สามารถเพิ่มเนื้อหาและจุดมุ่งหมายในการสอนมากขึ้น

         -     ผู้สอนไม่ต้องใช้เวลาสอนทั้งหมดอยู่ในชั้นเรียนเพราะบทบาทส่วนหนึ่งผู้เรียนทำเอง

         -     ผู้สอนสามารถแก้ปัญหาความไม่ถนัดของตนเองได้

         -     ผู้สอนสามารถสอนผู้เรียนได้เนื้อหาที่กว้างและลึกซึ้งกว่าเดิม

         -     ง่ายในการประเมิน เพราะการใช้เทคโนโลยี มุ่งให้ผู้เรียนประเมินตนเองด้วย

    3 ) ประโยชน์ต่อการจัดการศึกษา ในแง่ของการจัดการศึกษาจะได้รับประโยชน์ดังนี้

          -     สามารถเปิดโอกาสของการเรียนรู้ได้อย่างแท้จริง

          -     ทำให้ลดช่องว่างทางการศึกษาให้น้อยลง

          -     สามารถสร้างผู้เรียนที่มีประสิทธิภาพมากกว่าเดิม

          -      ทำให้การจัดการและการบริหารเป็นระบบมากขึ้น

          -     ทำให้ลดการใช้งบประมาณและสามารถใช้งบประมาณที่มีอยู่ให้คุ้มค่า

          -     สามารถแก้ปัญหาทางการศึกษาได้หลายประการ

ความหมายของนวัตกรรมเทคโนโลยีการศึกษา

                  เทคโนโลยีและนวัตกรรมการศึกษา หมายถึง การนำความก้าวหน้าของวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี ทั้งวัสดุ อุปกรณ์เครื่องมือเครื่องจักรกลไก รวมทั้งเทคนิควิธีการต่างๆ มาใช้ประกอบการจัดกิจกรรมการเรียนการสอน เพื่อมุ่งหวังให้การเรียนการสอนเกิดประสิทธิผลสูงสุดต่อการเรียนรู้ต่อผู้ศึกษา ตามจุดมุ่งหมายและวัตถุประสงค์ของหลักสูตรนั้นๆ

บทบาทของเทคโนโลยีและนวัตกรรมทางการศึกษากับการจัดการเรียนการสอน

เทคโนโลยีและนวัตกรรมทางการศึกษาจึงมีความสำคัญและบทบาทต่อการจัดการเรียนการสอน  ดังนี้

1. ช่วยให้ผู้เรียนได้กว้างขวางมากขึ้น

2.  สามารถสนองเรื่องความแตกต่างระหว่างบุคคล

3.  ให้การศึกษาดีขึ้น          

4.  มีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาสื่อการสอน

5.  ทำให้การเรียนรู้ไม่เน้นเฉพาะด้านความรู้เพียงอย่างเดียว

6.  ช่วยเพิ่มโอกาสทางการศึกษาของผู้เรียนให้มากขึ้น

ข้อแตกต่าง และความสัมพันธ์ของเทคโนโลยีและนวัตกรรม

นวัตกรรม คือ ความคิดและนวัตกรรมใหม่ ๆ ที่นำมาใช้ในการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงการดำเนินงานให้มีประสิทธิภาพสูงขึ้น

เทคโนโลยี คือ การนำเอาขบวนการวิธีการและแนวความคิดใหม่ ๆ มาใช้หรือประยุกต์ใช้อย่าง มีระบบเพื่อให้การดำเนินงานเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ

 ** ความสัมพันธ์ของเทคโนโลยีและนวัตกรรม คือ การให้การดำเนินงานเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ โดยความคิดหรือการกระทำใหม่ ๆ จะถูกนำมาใช้ก่อนจนกว่าจะถูกให้เป็นส่วนหนึ่งของระบบ งานในปัจจุบัน ดังนั้นความคิดหรือการกระทำใหม่ ๆ ที่เรียกว่านวัตกรรมจะกลายเป็นเทคโนโลยีทันที

สรุป

                การนำเอาเทคโนโลยีทางการศึกษาไปใช้ในกระบวนการเรียนการสอนนั้น  เมื่อสถานการณ์ของการใช้เปลี่ยนแปลงไป เช่น ชั้นเรียนที่ผู้เรียนเปลี่ยนไป หรือเวลาที่ต่างกัน สิ่งเหล่านี้ มีผลต่อประสิทธิภาพของวิธีการที่ผู้สอนนำไปใช้ในการเรียนการสอนทั้งสิ้น ในกรณีที่ใช้วิธีการนั้นต่อไป ซึ่งนับว่าเป็นการใช้เทคโนโลยี แต่ในกรณีที่ประสิทธิภาพลดลง ก็มีความจำเป็นที่จะต้องปรับปรุงวิธีการนั้น ๆ หรืออาจต้องหาวิธีการใหม่ ๆ มาใช้ สิ่งใหม่ที่นำมาใช้หรือวิธีการที่ได้รับนำเอาการปรับปรุงเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพนี้เรียกว่า นวัตกรรม (Innovation)
                ในการดำเนินกิจกรรมด้านต่าง ๆ มักจะเผชิญปัญหาต่าง ๆ มากมาย มนุษย์จึงพยายามสร้างนวัตกรรมขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหา เพื่อเปลี่ยนจากสภาพที่เคยเป็นอยู่ไปสู่สภาพที่อยากเป็น นวัตกรรมจึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับวงการต่าง ๆ เช่น นวัตกรรมทางการแพทย์ นวัตกรรมทางการเกษตร นวัตกรรมทางอุตสาหกรรม นวัตกรรมทางการบริหาร นวัตกรรมทางการประมง นวัตกรรมทางการสื่อสาร นวัตกรรมทางการศึกษา ฯลฯ เป็นต้น

credits https://sites.google.com/site/technoso8/